~รักใครไม่เป็น~

posted on 11 Aug 2009 23:15 by lemoneko99

 

แค่ "ความรัก" ไม่มากพอที่จะเปลี่ยนคนคนนึงได้...

รึจะเป็นว่า...ความจริงแล้ว...ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงคนอื่นหรือตัวเองได้

 

สิ่งที่เศร้ายิ่งกว่าการรักใครมากๆ แล้วไม่ได้รับรักตอบอาจจะเป็น...

...การรักใครไม่เป็น...

 

สิ่งที่กลัวมากที่สุดอาจเป็น...

การที่เริ่มแรกพวกเราไม่ได้รักกัน แล้วความเห็นแก่ตัวของเราที่ไม่อยากจะเสียมันไป...

ทำให้เราหลอกตัวเอง..หลอกอีกฝ่าย..แสร้งทำเป็นรัก

เพราะคิดแบบเด็กๆ ว่าใช่...ปักใจเชื่ออย่างนั้น

แม้ไม่ใช่ตอนนี้ ก็หวังว่า...ซักวัน...มันอาจจะจะใช่...

 

ใช้คำลวงหลอกให้เชื่อ ให้เพ้อ ให้ลุ่มหลง...ทำให้อีกฝ่ายจมอยู่ในวังวนของ "รัก"

แต่ "ความรัก" มักมาคู่กับ "ความทุกข์" และ "ความจริงที่เจ็บปวด"

 

เหมือน..คนโป้ปดไม่อาจจะเลิกโกหกหลอกลวงคนอื่นได้ฉันใด...

คนที่ไม่มีหัวใจก็คงไม่สามารถรักใครเป็นได้ฉันนั้น...

 

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็น ตาลุง Keiichiro ใน Autique เลย...

คนที่ไม่ยอมรับ "ความรัก" และไม่ยอมที่จะมี "ความรัก" กับใครจริงๆ

= = แย่จัง..แต่ก็ต้องยอมรับว่าแอบคิดแบบนั้น

 

 

จะดีขึ้นมาหน่อยถ้าความจริงแล้วเรายังสามารถรักคนอื่นได้อยู่

แต่แย่ตรงที่ยังไง้ ยังไงก็ไม่ยอมให้ใคร "รัก" ตัวเรา - -" (แย่พอกันเลยเหอะ)

 

ทำไมเราต้องไปดึง ไปรั้ง ไปทำลายชีวิตของคนคนนึง ที่ปกติก็อยู่สบายๆ อยู่แล้วด้วยนะ

ถ้าเกิดพวกเราทั้ง 2 คน ไม่ได้มาเจอกัน สนิทกัน มาคบกัน คงไม่ทรมานขนาดนี้หรอกมั้ง

ชีวิตคู่มันลำบาก...ชีวิตที่เคยอยู่เป็นคู่แล้วจะกลับมาเป็นปกติมันลำบากยิ่งกว่า...

 

ถ้าให้เลือกได้ เราไม่อยากจะทำร้ายใครเลย ไม่อยากเลยจริงๆ

การที่ต้องมาเห็นคนที่แคร์เรามากๆ เสียใจ มันเจ็บปวดนะ

 

เราแคร์มันมากจริงๆ นะ เรารู้เลย แม้ว่าอาจจะไม่มากเท่าที่ได้รับมาก็ตามที...

ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในประสบการณ์และโชคชะตาชีวิตตัวเอง

...เกลียดตัวเอง โกรธตัวเอง โทษตัวเองแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

เมื่อไหร่ที่ความรักของเราจะเท่ากัน?

 

ไม่ใช่ว่าเราฝืนรักทั้งๆ ที่ไม่ใช่ เปล่าเลย...

ที่รู้สึกแย่คงเพราะเราช้า..ช้ามากเกินไป..

ความไม่คิดอะไรมาก เอาแต่สบายแบบเด็กๆ ของเราทำร้ายคนที่เรารักครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ก็ไม่ยักกะจำ...ซ้ำยังเพิ่มรอยแผลให้มันด้วยน้ำมือของเราเองอีก

 

เหมือนที่แม่เราบอกไว้ไม่มีผิด...

เรามันเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่ตัวเอง...

เอาแต่สบาย ไม่คิดถึงคนอื่นว่าจะลำบากแค่ไหน...

ใครทำดีด้วยเท่าไหร่ก็ไม่เห็นคุณค่า

คำว่าช่วยเหลือ/ตอบแทนคุณไม่มีอยู่ในใจ

ดีแต่โกหก อ้างโน่นนี่ แก้ตัวไปวันๆ ให้ตัวเองอยู่อย่างสุขสบาย...

เราทำอะไรไว้ตัวเราเองย่อมรู้อยู่เต็มอก...

 

ใครจะรู้จักเราดีเท่าบุพการีใช่มั้ยล่ะ คิดๆ ดูมันก็จริงนั่นแหละ

เราไม่ค่อย Take Care ใคร แถมไม่ค่อยคิดถึงคนอื่นด้วย

แบบนี้จะเรียกว่า "รักใครไม่เป็น" รึเปล่า? ขนาดพ่อกับแม่ที่เรารักและห่วงที่สุด

เรายังทำได้แค่ทำให้พวกท่านเป็นห่วง และเสียใจเลย - -

รึเราจะแค่ไม่เคยคิดจะใส่ใจ เรียกง่ายๆ เลยว่า "คิดถึงแต่ตัวเอง"

 

ถ้าเราเป็นแบบนั้นจริง เราคงไม่คู่ควรที่จะรักใคร ไม่คู่ควรที่จะมีใครมารัก

เราก็เคยคิดแบบนั้นนะ คิดเรื่อยมาจนกระทั่งได้เจอมัน

เราเคยคิดว่าถ้าเป็นมันเราคงสามารถรักได้ สามารถที่จะมีความรักได้จริงๆ

 

แต่ถ้าสุดท้ายแล้ว เราเป็นแค่คนหลอกลวง ที่ไม่เคยมีคำว่า "รัก" ในหัวใจ

ไม่เท่ากับว่าเราทำลายชีวิตมันหรอกเหรอ? หลอกให้รัก หลอกให้รอ

สุดท้ายสิ่งที่ได้คือ..ความว่างเปล่า..

 

เราจะทำยังไงดี? กับอนาคตที่ไม่มีใครรู้...ตัวเราที่ไม่สามารถรับประกันอะไรได้

"เมื่อไหร่พี่จะเบื่อเรา จะได้บ้าย บายกัน" คำถามที่มันชอบถามบ่อยๆ

ทั้งๆ ที่รู้ว่าพูดกึ่งเล่นกึ่งจริง เราก็อดคิดไม่ได้ว่าจะ "เบื่อ" มันยังไง

เรายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าที่เราทำอยู่นี่คืออะไร...

 

มันเคยบอกว่ามันสัมผัสไม่ได้ถึง "ความรู้สึกรัก" ของเรา

จะรับรู้ได้ก็แค่ "การปฏิบัติ" ...การปฏิบิติที่ทำเป็นรักของเราสินะ...

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันจะเกลียดเรามั้ย? แน่นอนอยู่แล้ว

 

 

 

เรายังเกลียดตัวเองเลย...

.

ทำยังไงเราถึงจะสื่อความรักไปได้แบบที่ได้รับมา...

.

.

รึว่าจริงๆ มันไม่มีอะไรข้างในให้สื่อ...หรือว่าเราจะไม่ได้รักมัน

...รึว่าเราจะไม่ได้รักกัน...

.

.

ถ้าเราไม่สามารถรักใครได้จริงๆ ขึ้นมา...

.

.

ระหว่างเราจะเรียกว่าอะไร?

"ความรักจอมปลอม"?

"คนปลิ้นปล้อน ปั้นแต่งคำสวยหรูที่ไม่เคยทำได้จริงตามที่ปากว่า"?

.

.

 

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราคิดว่าเราควรจะปล่อยมือที่รั้งมันไว้ดีมั้ย

(สำหรับมันคงคิดไปหลายล้านรอบแล้ว = =)

ผู้หญิงเห็นแก่ตัว...ตายด้าน...ไม่มีความรู้สึก...รักใครไม่เป็น...

คนแบบนี้จะมีคุณค่าอะไรให้มีชีวิตด้วย...

 

ขอเราอยู่แบบไม่ต้องทำร้ายใครแบบนั้น...จะดีกว่ามั้ยน้า

 

 

อยู่คนเดียว...

 

.

 

.

 

ขอโทษนะ

 

edit @12Aug08

จริงๆ แล้ว พอมานั่งคิดๆ ดู เราอาจจะเด็กเกินไปสำหรับคำว่ารักก็ได้...

ไม่ใช่ไม่รัก แต่ไม่เข้าใจความรักดีพอที่จะบอกว่าตัวเองมีความรัก อะไรแบบนั้น...

 

จำเป็นด้วยหรอว่าสิ่งที่มีให้มันจะต้องเป็นแค่ความรักอย่างเดียว...

สิ่งที่เรามีอาจจะเป็นอะไรบางอย่างที่พิเศษเฉพาะในแบบของเรา...

รึที่ว่าความรักมันมีหลายรูปแบบจะเป็นแบบนี้? นี่คือแขนงหนึ่งของมันงั้นเหรอ? 

 

ความรักช่างตลกดีแท้...

ถึงคน 2 คนจะรักกัน แต่ถ้าไม่เท่าเทียมกัน รึในรูปแบบที่ต่างกัน ความรักนั้นก็ไม่อาจยืนยาว

 

ความรักนี่ยากจัง....

ยากจนเหนื่อย...

แต่ถ้าถามว่าอยากไปต่อมั้ย ก็อยากนะ...อยากไปกันให้สุดทางดู

แต่ไม่อยากเอาความอยากรู้อยากลองเพียงเพื่อที่จะพิสูจน์ความรักของเราทำให้มันมาเจ็บด้วย

ใครจะอยากเดินไปด้วยกันกับคนที่ไม่รู้ ไม่แน่ใจว่ารักตัวเองมั้ย?

 

ถ้าท้ายที่สุดเราได้รักกันก็คงจะดี ทางที่เดินไปด้วยกันมาตลอดก็คือการใช้ชีวิตร่วมกัน

แต่ถ้าบทสรุปกลับเป็นว่าเราไม่สามารถให้ในสิ่งที่มันต้องการได้...

ทางที่เดินมาด้วยกันทั้งหมดก็คือรอยแปดเปื้อนในความทรงจำของเราทั้งคู่งั้นเหรอ?

 

รึเราจะทำลายชีวิตมันด้วยมือของเราเอง?

ความสุขที่เราต้องการคือรูปแบบไหน? เราต้องการอะไร? เรียกร้องอะไร? ไขวคว้าอะไร?

 

ใช่...ความรักไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต แต่ก็เกือบจะทั้งหมด

ถ้าเอาแบบเห็นแก่ตัวเลยก็...เราอยากจะอยู่กับมัน...อยากให้มันอดทนรอ...

รอจนกว่าเราจะสามารถพูดว่า "รัก" และรู้สึกตามที่พูดจริงๆ 100%

ไม่ใช่รอจนกว่า "เราจะรักมัน" แต่รอจนกว่า "เราจะเชื่อมั่นในความรัก" และ "รักเป็น"

 

ขอมากไปมั้ย?

ใครจะอยากอยู่กะคนที่ไม่รู้จักกระทั่ง "ความรัก" - -

เด๋วเราก็ทำมันเจ็บอีก ทำไมมันจะต้องเป็นฝ่ายที่ต้องทำใจ ชินชา อดทนทุกครั้งด้วย?

เราไม่สามารถทำอะไรได้เลยหรอ? ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่มีการพัฒนา...

แล้วอย่างนี้จะรอไปทำไม? รอด้วยความหวังสีจางๆ

 

เราไม่อยากให้มันรอจนเซ็ง รอจนเบื่อ รอจน....เสียใจ...

แล้วพาลคิดว่าเราไม่เปลี่ยนเพราะมันทำให้เปลี่ยนไม่ได้ แบบนั้น

 

เรา....ไม่อยากทำให้มันเสียใจด้วยเรื่องแบบนี้อีกแล้ว

มันเจ็บปวดอยู่ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ได้เลยจริงๆ

จะเปลี่ยนตัวเองในทันตาก็ทำไม่ได้...จะบอกว่าขอโทษจะไม่ทำอีกแล้วก็ไม่ได้เหมือนกัน

ไม่ได้กลัวตัวเองจะเจ็บเท่าไหร่หรอก...

 

เวลามันทรมาน มันโกรธ มันเศร้า มันเสียใจเพราะเรา เราเห็นและรับรู้โดยตลอด

กี่ครั้งแล้วที่เราทำให้ชีวิตมันวุ่นวาย เสียการเสียงาน เสียสุขภาพจิต

 

"เด็กอย่าเครียดสิ"...จะไม่ให้มันเครียดได้ยังไงก็ไอ้ตัวต้นเหตุมันอยู่ข้างๆ - -"

ขอโทษนะ ไม่รู้ว่าจะขอโทษอะไรดี...

ขอโทษที่เราเป็นแบบนี้ ขอโทษที่เป็นตัวไม่น่าอยู่ด้วย

แต่ไม่ขอโทษที่ตัดสินใจคบกันหรอกนะ...ถ้าให้เลือกใหม่อีกครั้ง

เราก็จะยังคบกับมัน แม้ว่ารู้ว่าจะต้องมีวันนี้ และรู้ว่าจะจบยังไง

 

I'm sorry that I'm still what I am and that hurts you...

...but never sorry what we've done...

'Love' is not exactly what I feel toward you but the closest one...

 

When you ask me whether I love you or not, 

I can't say that I 100% LOVE you but I can't say that I don't either.. 

'LOVE' is a very strong word to use..but deep inside TRUELY I do...

I do love you...I feel more beyond that word, actually...

 

I don't trust love...I trust US...I believe what we have is true...

I can say that my Love is you...

but Love without You, I quite don't...

 

Believe in me...If you don't, no way I can believe in Love...

 

Comment

Comment:

Tweet

เธอเขียนไว้เมื่อ 2009

เรามาอ่านเมื่อ 2011
...เมื่อกำลังพบเจอสิ่งเดียวกับเธอ

อยากรู้จัง ว่าตอนนี้เธอกับเขาเป็นยังงัย

เผื่อเราเดาจะได้ว่าเรื่องของเราจะเป็นเช่นไร
...ถ้า เธอมาเล่าให้ฟังได้
ก็จะดีใจมากเลย


#2 By Anon (58.11.72.174) on 2011-11-06 11:44

สรุปว่า...กะจะให้ติดแหง็กจริงๆ สินะ? =u=

ค่าตัวแพงนะจะบอกให้ (แค่ที่เลี้ยงอยู่ทักวันนี้ก็น่าจะพอรู้แล้วอ่ะนะ วะ ฮ่าๆๆๆ)

ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไร เราเป็นตัวเองที่สุดแล้วต่อหน้าพี่ พี่จะทำยังไงก็เรื่องของพี่แล้วกัน :D

ใครบอกว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคนกันนะ?

ps.ของขึ้นไปโพสด่าเด็กในบอร์ดฟิคอีกแล้ว ก็มันอยากทำให้เอสเอ็มดูดี แถมบอกไม่ต้องสะใจที่หุ้นมันตกทำไมวะ สรุปมึงได้ค่าโฆษณาจากเอสเอ็มมาใช่มะ แสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

#1 By Nashi on 2009-08-13 02:10