. 

ถ้าคืนนี้จะขออ่อนแอซักคืนจะผิดไหมนะ..?

.....

...

..

กลับมาอีกแล้ว..คืนที่ทำให้ใจเราอ่อนล้า..

รู้สึก..เหงา..แปลกๆ

คิดถึงเพื่อนๆ อยากมีใครสักคน

คิดถึง...คนๆ นั้น...

.

อยากโทรไปหา..

อยากได้ยินเสียง..

แต่พอโทรไปจริงๆ แล้วกลับทำให้รู้สึกว่า..

มันไม่ได้ช่วยเติมความรู้สึกที่ขาดหายนี้ให้เต็มได้เลย

.

..มันเจ็บปวดอย่างทรมาณอยู่ข้างใน..

จนบางครั้งทำให้อดคิดไม่ได้ว่า..

"นี่เราเป็นโรคหัวใจรึเปล่าเนี่ยะ?" >[]<"

(นึกว่าจะมีแต่นางเอกหนังเท่านั้นถึงจะรู้สึกแบบนั้นได้ซะอีก)

.

ถ้ามันเป็นโรค รึอะไรซักอย่างก็คงดี อย่างน้อยก็คงรักษาหาย

แต่นี่..ความคิดถึงมันยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ

"คิดถึง" แบบที่ว่า..

ถึงจะได้โทรคุยกัน หรือ ได้เจอหน้ากันแล้ว..

..ก็ยังไม่รู้สึกว่าจะลดลง..

.

อาการคิดถึง ทำยังไงถึงจะหาย

"คิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึง

คิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึง

คิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึง"

พูดเยอะๆ อาจจะช่วยได้.. = 3 =~*

.

แต่ยิ่งคิดหาวิธีให้หายคิดถึง ก็ยิ่ง "คิดถึง"

ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

ไม่ได้อยากเป็นแฟน..(แน่นอน 100%)

อยากเป็นแค่เพื่อนเท่านั้นแหละ..

เพราะเขาก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น..

แถมเราก็ไม่เห็นหนทางเป็นไปได้..

เป็นเพื่อนดีที่สุดแล้ว..เพื่อนคนสำคัญ..พอ

.

ตอนนี้แล้ว จริงๆ ก็ไม่ได้อยากเจอหน้า..

(อย่าคิดว่าหน้าตาดีแล้วจะอยากเจอนะยะ!!)

ไม่ได้อยากแม้แต่จะคุย หรือได้ยินเสียงมากขนาดนั้น

...

..

คงจะแค่ความรู้สึกละมั้ง..

ความรู้สึกลึกๆ ที่กระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใน

. 

..ก็อยากให้เขาลองมารู้สึกแบบเดียวกับเราบ้าง..

.........................ก็เท่านั้น.........................

. 

พอหวังอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ขึ้นมาแบบนี้

ก็เลยต้องมานอนเศร้าอยู่นี่ไง (สมควร ฮ่าๆ)

.

พิชามญช์!! นี่เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วไม่ใช่เหรอ??

ที่จะตัดใจ จะเป็นเพื่อนเฉยๆน่ะ!!

แล้วน้ำตาพวกนี้คืออะไร??

...

..

.

เฮ้อออ เราหนอเรา

อ่อนแออีกแล้ว -*-

.

จริงๆ ก็คิดอยู่แล้วแหละว่า

"ยังไงก็ต้องมีวันแบบนี้..แล้วก็ไม่ใช่แค่วัน สองวันด้วย

..วันที่ต้องเสียน้ำตาให้กับความอ่อนแอของใจตัวเอง"

พยามยามที่จะเข้มแข็ง มีเหตุผล และยอมรับความจริง

แต่สุดท้ายก็พ่ายให้กับน้ำตาอีกจนได้  TTxTT

..

.

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้ร้องไห้ซะหมอนโชกไปหมด

จนนอนไม่ได้แบบนี้..

.

..

คืนลอยกระทงซะด้วย หึหึ

ดีเลย..ฉลองน้ำตาให้พระแม่คงคา (ฮ่าๆ)

.

..

หลังจากที่เผลอหลับไป ก็มีโทรศัพท์มา

ได้รับรู้ข่าวคราวว่า..มันไปเที่ยวอยู่ ป้อสาวไปทั่ว..

แต่แปลกที่เราไม่ได้รู้สึกอะไร..เฉยมาก

กลับรู้สึกว่า..ดีแล้วที่เป็นแบบนี้..

.

มันก็เป็นของมันแบบนี้..เราก็เป็นของเรา..

เมื่อคุยกันแล้ว..ทางของทั้งสองไม่สามารถเดินร่วมกันได้

ก็เดินบนทางที่ต่างฝ่ายต่างมีความสุขไปดีกว่า

ไม่ต้องฝืนเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร..

.

เอาน่า..อย่างน้อยก็ได้รู้ละว่า..

"เราก็ยังมีคนให้คิดถึงมากจนถึงขนาดร้องไห้ได้"

หึหึ ได้ปลดปล่อยแล้วก็รู้สึกสบายจัง ^____^,,

..

.

ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาอ่าน

.

..

--> ผ่านค่ำคืนนั้นมาแล้ว เราก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

ออกจะมากเกินไปด้วยซ้ำ ฮ่าๆ :-D

Miss Miss Ja

edit @ 26 Nov 2007 13:57:07 by LeM(o)Neko