~ อะไรๆก็..ดงบังชินกิ..~ [Part 1]

ดงบังชินกิ... ดงบังชินกิ...ไปที่ไหนๆ ก็เจอแต่ชื่อนี้

>>>>>>> จะอะไรกันนักกันหนา!!

ดงบังชินกิ......ชื่อของวงที่ฉันรัก......

ดงบังชินกิ...ความรักของเราที่มีต่อวงๆ นี้...

แม้แต่ตัวเราเองยังให้คำตอบไม่ได้ว่าอยู่ในรูปแบบไหน

ตอนแรกก็แค่อยากจะได้แค่...ชอบ...ได้ชื่นชมผลงาน

ทั้งงานเพลง งานการแสดง เบื้องหลังต่างๆ

...แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว

แต่...ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น -

เป็นยังไงไม่รู้...แต่รู้สึกว่า...


ไกลจัง~~ ช่างไกลเหลือเกิน~~


เพราะลึกๆ แล้วเรารู้ว่าแม้จะสามารถเข้าไปใกล้ได้

แต่ก็ไม่ได้ใกล้พอที่จะทำให้เขารับรู้ถึง...

...การมีตัวตนของคนอย่างเรา

ความรักที่ไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทน...

...เคยเป็นสิ่งที่เราพึงพอใจ...

เคยคิดว่า ได้เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว...

แค่นั้นก็มีความสุขมากพอแล้ว...แค่ได้เฝ้ามองเธออยู่ไกลๆ

อยู่ตรงนี้...ที่มุมๆ นึงของประเทศเล็กๆ นี่

ระยะห่างจากไทยกับเกาหลีห่างกัน 3,720.41 กิโลเมตร

(เทียบจาก กทม. ถึงโซล)

ห่างกันมากก็จริง แต่ทำไมนะ...

เราถึงรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเรากับนายมันมากกว่านั้นเยอะ

ดงบังชินกิ...ชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวเรามานานเท่าไหร่แล้วนะ

ตอนแรกจากที่ประทับใจในความสามารถ รูปลักษณ์ที่โดดเด่น

ติดตามเรื่อยมาเหมือนแฟนเพลงทั่วๆ ไป

แต่พอรู้ตัวอีกที ชีวิตเราก็ดูเหมือนจะมีแต่สิ่งนี้เท่านั้น

ดงบังชินกิ โลกของฉันหมุนรอบพวกนาย

ไม่ว่าพวกนายจะออกผลงานเพลงใหม่ออกมา

ออกรายการต่างๆ ที่เกาหลี, บินไปเปิดตลาดที่ญี่ปุ่น

เบื้องหลังฉากหลุดๆ, บทสัมภาษณ์, รูปภาพมากมาย

ฟิค และอะไรที่เกี่ยวข้องกับดงบัง ฉันก็ติดตามหมด...

ฉันเคยคิดว่า แม้มันจะเยอะมาก เยอะมากจริงๆ

(ใครๆ ก็รู้ว่าพวกนายโหมงานกันหนักแบบสุดๆ)

แต่ฉันก็ไม่ย่อท้อที่จะไขว่คว้าหามันมา...

ก็ฉันทำแล้วฉันมีความสุขนิ...สุขแบบลืมทุกอย่างไปเลยหละ

ฉันยิ่งรู้จักพวกนาย...ฉันยิ่งรักดงบังชินกิ

รักความเป็นเอกลักษณ์ของพวกนายทุกคน

รัก...รัก...รัก...รักอย่างควบคุมไม่ได้

นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ยะ!!????

ดงบังชินกิ...ความรักที่ฉันมีต่อพวกนายมันเป็นยังไงกันแน่นะ

ฉันยังไม่เคยหาคำตอบให้กับคำถามนี้ได้เลยซักครั้ง

รู้แค่ว่า...มันไม่ได้เบาบาง...แบบที่ว่า...

วันดีคืนดี ฉันเกิดเบื่อพวกนายก็จะเลิกชอบพวกนายไปเลย

แต่มันก็ไม่ได้จริงจังหนักแน่น...แบบคนรักหรือแฟน

ที่แน่ๆ...ฉันจะไม่มีวันลืมความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้พวกนาย

อย่างที่มีให้อยู่ทุกวันนี้แน่ๆ...ฉันสัญญาเลย

ฉันในตอนนี้...ชื่นชอบพวกนาย...

อีก 5 ปี 10 ปี หรือ 20 ปี

ฉันก็คิดว่าความรู้สึกนั้นก็ยังคงเหมือนเดิม...

(ถ้าพวกนายยังคงอยู่ในวงการ...

และสร้างสรรผลงานจนถึงตอนนั้นละก็นะ)

ถึงตอนนั้น ฉันว่าฉันก็ยังคงเป็น Cassiopeia แก่ๆ

ที่จงรักภักดีต่อพวกนายอยู่เป็นแน่แท้ ^___^*

ก็ฉันมันประเภทรักอะไรแล้ว ก็จะรักอยู่อย่างนั้นนี่นา

...เด็กใช่มั้ยล่ะ

ดงบังชินกิ...ฉันกลัวจังเลย ฉันกลัวตัวเองจะปล่อยให้...

ความรู้สึกภายนอก และสิ่งต่างๆ รอบๆ ตัว

มาทำให้ความรู้สึกที่มีต่อพวกนายแปรเปลี่ยนไป

= x =|||

ฉันขอออกตัวก่อนเลยนะว่าฉันน่ะ...

ถึงจะชอบหารูปภาพของพวกนาย

ชอบดู Clip รายการต่างๆของพวกนายก็จริง...

แต่...สิ่งที่ฉันไม่ชอบเลยจริงๆ ก็คือ...


"การมีตัวตนในโลกของ Internet


ฉันรู้...ออกจะแปลกสำหรับโลกในยุคนี้สินะ...

ฉันไม่ชอบเป็นสมาชิกของ Board ไหนๆ

ฉันกลัวการผูกมัดตัวเองเข้ากับอะไร...

ฉันรักอิสระของฉันมาก...

ฉันจึงอยากจะมีอิสระในการ เข้า ออก

การแสดงความคิดเห็น...ที่เป็นตัวฉันจริงๆ

อย่างนี่ ใน Blog ของฉันเอง

ฉันก็สามารถแสดงความคิดได้เต็มที่

แต่ตาม Board ตามกระทู้ต่างๆ มันไม่เหมือนกัน

และฉันก็ค้นพบว่าฉันไม่สามารถเป็นตัวเองได้

ฉันจึงไม่ได้เป็นสมาชิกของ Club หรือ สมาคมไหนๆ เลย

ด้วยสาเหตุส่วนบุคคลว่า...ฉันไม่ชอบ...

(ขอโทษนะ >_<, ความรู้สึกของฉันเป็นแบบนั้น)

แต่.....ฉันต้องมากลายเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ...

เพื่ออะไรล่ะ? เพื่อที่จะได้ตามข่าว ตามผลงานของพวกนายได้

ยอมรับเลยว่า...ตอนแรกรู้สึกแย่เอามากๆ


ฉันซึ่งเคยอิสระ อยากเข้า อยากออกที่ไหน เวลาไหนก็ได้

เขาไม่ให้เข้าก็เคารพสิทธิ์ของเขา...

แสดงความคิดเห็นเมื่ออยากแสดง...

ไม่เล่นเน็ทเป็นอาทิตย์ยังได้เลย

ฉันเคยรักชีวิตบน Internet ของฉันแบบนั้น...

แต่เพื่อให้ได้มาซึ่งผลงานของพวกนาย...

ฉันจึงเลือกที่จะทำ!!

ฉันตัดสินใจด้วยตัวเอง...ไม่ใช่เพื่อใคร

เพื่อตัวฉันเองนี่แหละ

ฉันจึงเลือกเป็นสมาชิกของ Board TVXQ บอร์ดนึง

ฉันเลือกที่เล็กๆ คนไม่มากนัก

แต่มีข่าวสาร และ File ให้ Download ทันใจ

เชื่อเถอะว่าผลงานของพวกนายเยอะจริงๆ

(เรียกได้ว่า มหาศาลเลยแหละ)

ก็เล่นออกรายการกันแทบจะทุกวันเลยนี่นา

Con เอย เกมส์โชว์อีกล่ะ MV ก็ถ่าย Single ก็ออกเอาๆ

วันๆ นึง มันมีแค่ 24 hrs ถ้าไม่ใช้เวลาถึงครึ่งนึงของวัน

ก็คงจะตามงานของพวกนายไม่หมดแน่ๆ

ฉันถึงได้ปวดหัวอยู่ทุกวันนี้ไง -*-

ฉันอยากรู้จักพวกนายให้ได้มากที่สุด

สิ่งที่พอจะทำได้ก็ดูเหมือนจะมีแค่...

รู้จักผ่านผลงานเพลง และ Clip ต่างๆ

นั่นก็คือ...ยิ่งฉัน Download มาก ก็ยิ่งรู้มาก

ยิ่งอ่านบทสัมภาษณ์เยอะเท่าไหร่...

ฉันก็จะยิ่งรู้จักนายเพิ่มขึ้นเท่านั้น

นั่นคือสิ่งที่คนธรรมดาอย่าฉัันคิด

แต่นั่นละ...ปัญหาละ...

ฉันไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น

และถึงจะมี...ฉันก็ไม่อยากจะใช้เวลาทั้งหมดของฉัน

นั่งอยู่แต่หน้าคอม หาข้อมูลของพวกนาย...

ฉันชอบพวกนายก็จริง แต่ เฮ้! ฉันต้องใช้ชีวิตนะ

ฉันอยากเรียนรู้ อยากรู้จักพวกนายให้มากกว่านี้

แต่...แปลกนะ...ในขณะเดียวกัน...

ตัวฉันเองนี่แหละ กลับไม่อยากรับรู้อะไรๆ มากเกินไป

ฉันรู้สึกขัดแย้งกับตัวเอง...

ฉันที่บอกว่า ชอบดงบัง

กับฉันอีกคนที่ บ้าดงบัง

ฉันอยากเป็นอย่างแรก...

แต่พฤติกรรมของฉันกลับเป็นอย่างหลัง~

ฉันอยากหาจุดพอดีให้ตัวเอง...

อยากจะแค่...ได้ติดตามผลงาน โอเค

ได้ดู Clip รายการบ้าง อ่านบทสัมภาษณ์บ้าง

หารูปบ้าง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด!!

ฉันเคยตะบี้ตะบันสรรหาทุกอย่างที่เป็นดงบัง

ทั้งรายการวิทยุเอย Fan camเอย รูปแอบถ่ายเอย

คริบหลุดๆ ฉากวายๆ สารพัด

มีความสุขก็จริงนะ...แต่เหนื่อย...มาก...

ฉันนอนน้อย...เปิดคอมตลอดวันตลอดคืน...

(นานสุดนี่เป็นอาทิตย์ =__=|||)

นั่งดู นั่งยิ้ม นั่งหัวเราะอยู่คนเดียว (ใกล้บ้า)

ซื้อ External Hard Disk เพื่อเก็บ File ที่โหลดมา

(เนื่องจากคอมใกล้เน่าด้วย Clip มหาศาลของดงบัง)


...มันเกินจากคำว่า ชอบ มามากแล้วนะ ฉันว่า...

TBC

------------------------------------------------------------------

--> ชีวิตเค้าทุกวันนี้ก็เป็นอย่างที่ว่ามาข้างบนน่ะแหละ

น่าตลกนะ...คิดเองยังอดขำตัวเองไม่ได้เลย

มันอาจจะฟังดูไร้สาระสำหรับบางคน...

...แต่มันก็เป็นความจริงที่สุดแล้ว...

--> ทำไมมนุษย์เราถึงได้สามารถชื่นชอบ หลงใหลอะไร

ได้มากมายขนาดนี้น้าาา...น่าแปลกจัง...

คนอื่นจะเป็นเหมือนเรารึเปล่ารึเปล่านะ...อิิอิ

....คงไม่....ถ้ามีจริงๆ ก็คงน่ากลัวพิลึก (ฮา)

--> ขอบคุณสำหรับคนที่สละเวลาอ่าน...

แค่อยากละบายสิ่งที่ขุ่นมัวอยู่ข้างในออกมาเฉยๆ

แล้วจะมาต่อ Part 2 จ้า ^___^,,